De buurtwinkel.

Na mijn kleine tirade over de teloorgang van mijn buurt, de Amsterdamse 9 Straatjes, die langzaam maar zeker wordt geannexeerd door foute commercie (in mijn ogen dan hè) en Kalverstraatpubliek, ga ik af en toe op onderzoek uit in andere buurten.
Nu kom ik voor werk (de redactie van Volkskrant Magazine zit om de hoek) ongeveer een keer per maand in de Czaar Peterstraat, wat vroeger nogal een gribusbuurt was, maar het begint er per maand gezelliger uit te zien. Als de zon schijnt, en je een beetje door je oogharen kijkt, waan je je bijna in Williamsburg, Brooklyn (bijna dan). Bij Helena Primakoff kun je bijvoorbeeld lekker ontbijten en lunchen, er zijn wat leuke foodstores, zoals Olie (enzo) en Sprezzatura, Roest zit er om de hoek al bijna drie jaar een trekpleister te zijn, en sinds drie maanden zit er ook een nieuwe modewinkel die het omfietsen (of de tramrit – de 10 stopt voor de deur) waard is.

Nou ja, modewinkel (mijn ogen werden natuurlijk weer door de kleren getrokken), CP113 is eigenlijk een conceptstore. Er worden ook (vintage) meubels, interieurspullen en kunst verkocht, een fijne beautylijn (het Franse M.E. Skinlab), en er zijn lopende exposities (op dit moment de kleurige kussens van Mina Abouzahra).
Eigenaars Kris Hartman en Stefanie Derks, die elkaar ooit leerden kennen toen ze bij SPRMRKT werkten, verkopen in feite alles wat ze zelf mooi vinden. En dat blijkt een prettige mengeling te zijn van Scandinavische, Franse en Nederlandse cool. Merken (voor vrouwen én mannen) als Carin Wester, BASE Range, BLK OPM, Mads Norgaard, Common People, Cheap Monday, Studio Ruig en First of August. Mooie (en betaalbare) handgemaakte leren tassen van Daphny Raes, sieraden van Mimi & Toi en Essyello. En dan kun je er ook nog heerlijk koffie drinken, van Stadsbranderij Noord.

Je vindt CP113 op Czaar Peterstraat 113 (hence the name), en ze zijn elke dag open. Op Facebook houden ze je op de hoogte van de laatste nieuwtjes, sales en binnengekomen spullen.

CP113 CP113-2 cp113-3  CP113-5

De afterparty.

We hebben inmiddels elke outfit van onder tot boven gezien en beoordeeld/veroordeeld van het Met Ball van afgelopen maandag, maar deze filmpjes wilde ik je niet onthouden.
De eerste is van een interview met Sarah Jessica Parker en Anna Wintour, bij de talkshow Late Night With Seth Meyers, waarin ze een kleine nabeschouwing van het feest geven. Voor de verandering worden de mannen nu eens onder de loep van deze kritische fashion police gehouden (‘Hugh Jackman: tropical dinner jacket’), en Anna vertelt hoe Tom Ford platgebeld is door mannen die de dresscode, white tie, niet begrepen, en die dachten dat ‘decorations’ iets met kerst te maken hadden. Zelden zo’n ontspannen (en lachende!) Anna Wintour gezien trouwens.

En dan de hilarische clips die Cara Delevingne opnam in de lift van het Standard Hotel (waar een van de afterparty’s was) met een flink aangeschoten Reese Witherspoon die Cara’s naam probeert uit te spreken en eindigt met: ‘You know what’s the most important thing in a name for a girl? Is that a man can whisper it into his pillow. Or a girl.’ De andere zeer vrolijke celebs in de lift zijn Zooey Deschanel, Kate Upton en Tennessee Thomas. Cara heeft ze inmiddels van haar Instagram gehaald, maar niks verdwijnt ooit echt van het internet, dus hier kun je ze nog zien (dank je Jezebel).

 

 

Wake up and smell the roses.

Bij de post vandaag: de nieuwe skincare van Diptyque – ja, die van de verslavend lekkere geurkaarsen. Ik heb het nog niet uitgeprobeerd (want net bij de post dus), maar ik kan wel al met zekerheid zeggen dat dit de best ruikende skincare is waar ik ooit mijn neus in heb gestoken. De Protective Moisturizing Lotion (met SPF 15) ruikt naar rozen en oranjebloesem en klinkt als een multi-inzetbaar product – het kan als serum onder een dagcrème, als moisturizer of over foundation gebruikt worden (dus die kan sowieso meteen op mijn gezicht nu). Verder in de lijn: Infused Facial Water, Radiance Boosting Powder, Nourishing Cleansing Balm en Multi-Use Exfoliating Clay.

diptyque
Verkrijgbaar bij Skins Cosmetics 

Tussendoortjes.

De deadlines vliegen me in Casa Dahling om de oren, maar toch, even wat ditjes & datjes die me de afgelopen dagen opvielen. Ter lering ende vermaeck, enzo (met dank aan Bredero).

*Het Beste (En Meest Hilarische) Commentaar op outfits voor het Met Ball is opnieuw gewonnen door de Fug Girls. En qua outfit, doe mij maar die Rodarte-jurk van Kirsten Dunst. Want Star Wars.
*Dit is de allerbeste foto van het Met Ball.
*24 is gisteren weer begonnen! Hoe tikt de klok nu de serie maar 12 in plaats van 24 afleveringen heeft? En zouden ze nog dezelfde ringtone hebben bij CTU? Hier in ieder geval een interview met de meest chagrijnige computernerd op televisie: Chloe (loves her!), dat ik uit angst voor spoilers zelf nog niet gelezen heb.
*En dit is natuurlijk heel charmant, maar misschien is het iets om schoenen aan te trekken waar je echt op kunt lopen? Ik weet, een heel gewaagd idee!
*Deze breakup-brief van een klein meisje is waarschijnlijk fake (oh internet, waarom kan ik je nooit vertrouwen), maar zo niet, dan huur ik haar in voor al mijn moeilijke correspondentie.
*In dit interview met WWD vertelt Cate Blanchett dat ze voor elk personage dat ze speelt een parfum uitzoekt. Intrigerend, ik wil het nu van al haar filmpersonages weten.
*Confronterende reportage van een Rolling Stone-journalist die op stap is met een paparazzo. Confronterend voor mij in ieder geval, want ik begin mijn dag wel altijd met die lekkere pap-foto’s op dailymail.co.uk en people.com.
*Een van de deadlines die ik net gehaald heb is die van mijn belevenissen met de cast van Orange Is The New Black (zet in de agenda: julinummer van ELLE kopen). Het tweede seizoen van OITNB komt 6 juni op Netflix uit, maar hier alvast de eerste scène als teaser: kreatief met kots.

Gratis: live EP van Agnes Obel.

Vroeger, toen Revenge nog leuk was (ik heb het over het eerste seizoen, in 2011), was de goede muziek een van de redenen waarom ik zwaar verslaafd aan de serie was. (Nolan Ross was de andere reden.) Het schijnt een echte baan te zijn, muziek uitzoeken voor tv-series, wat voor dream job is dat? Beetje tv kijken, leuke muziekjes opzoeken, het is wat ik een doordeweekse avond noem. Grey’s Anatomy is ook zo’n serie waar je altijd wel een intrigerend nummer op de achtergrond hoort; lang leve Shazam, want daardoor weet ik de naam van zangeres Inara George, die een prachtige cover maakte van Joe Jacksons Fools In Love.
De muziek in Revenge was zo consistent goed dat ik er zelfs een playlist van heb gemaakt (hop, weer een zondagmiddag om) die ik nu nog zeker wekelijks opzet. Angus & Julia Stone, Little Majorette, Hope Sandoval, The Alabama Shakes – heerlijk allemaal. Maar vooral de dromerige liedjes van de Deense singer-songwriter Agnes Obel bleven hangen, zo zeer dat ik van haar meteen maar een hele CD, haar debuut Philharmonics, aanschafte. Luister maar eens naar dit wonderschone Riverside.

Mooi toch? Wie meer van haar wil horen: je kunt middels de link hieronder gratis de EP downloaden die ze maakte voor iTunes Live. En smaakt het naar nog meer: er is ook een tweede CD uit, Aventine. Enjoy!

Zingende modellen.

Miranda Kerr zingt! Of eigenlijk kun je dat uitroepteken wel weglaten; als ik het model was, gaf ik mijn day job nog niet op (hád ik maar zo’n day job). ‘Just a bit of fun!’ twitterde ze er zelf over. En dat is het.
Iets minder lollig: Gisele Bündchen die Heart of Glass van Blondie doet, voor de nieuwste H&M-zomercommercial. Blondie is heilig! Gisele instagramde alvast een stukje, en hier beneden zie je de hele clip. Ze is in bikini en wordt vergezeld van heel veel autotune. Niet meer doen, oké? Al kent ze wel haar rockposes.
Daar heeft supermodel Naomi Campbell zich in ieder geval aan gehouden. In de vroege jaren negentig probeerde ook zij een paar nieuwe carrières uit: ze ‘schreef’ een ‘roman’, Swan, en nam een CD op, met een piepklein hitje, Love And Tears. Daar bleef het gelukkig bij.
Tais-toi et sois belle? Dat zult u mij nou ook weer niet horen zeggen. Want een aantal modellen kan er echt van wat. Grace Jones! Roommate in Parijs van Jerry Hall in de jaren zeventig, en hoolahooper extraordinaire. Kippenvel krijg ik als ik haar live Slave To The Rhythm hoor en zie zingen. Carla Bruni, ook niet onverdienstelijk, en haar teksten schijnen een tikje olala te zijn, maar daar is mijn Frans niet goed genoeg voor.
Mijn favoriet is Karen Elson. Haar eerste CD The Ghost Who Walks heb ik stuk gedraaid (zeg je dat tegenwoordig nog, met een iPod?). En onderstaand duet met Ren Harvieu is beeldschoon. En dan is er nog het curieuze I Love You (Me Neither), dat ze samen met Cat Power opnam – een bewerking van Je t’aime…moi non plus van Serge Gainsbourg en Jane Birkin. Dat had van mij nou niet meteen gehoeven, maar zo is het kringetje mooi rond, want chanteuse en actrice Jane Birkin begon ook ooit als model. 


Forever fout.

Dit paasweekend ging in Amsterdam met veel gejuich de eerste Forever 21-winkel open voor het publiek (de winkel had donderdagavond al een grote openingsparty voor journalisten en bloggers georganiseerd). Sorry als ik ieders feestje nu verpest, maar ben ik echt de enige die hier niet enthousiast over kan zijn? En die de opening van het eerste Primark-filiaal in Amsterdam, volgend jaar, met afkeuring tegemoet ziet?

Aanstaande donderdag, 24 april, is het een jaar geleden dat Rana Plaza in Bangladesh instortte, waar op dat moment 3122 mensen onder erbarmelijke omstandigheden in textielfabrieken werkten. 1127 mensen overleefden het niet, de rest raakte gewond. Maar dat soort dingen wordt liever vergeten als je een ‘fab find’ kan scoren bij Forever 21 (de Southwestern Print Skater Skirt voor € 11,75 bijvoorbeeld, of de Tribal Print Joggers voor
€ 14,75, of de Rose Print Leggings voor € 8,95; en Primark is nog goedkoper). Hoeveel cent zou degene die het in elkaar heeft moeten zetten ermee verdiend hebben die dag?
Schoenen voor € 19,95, ja, je kunt het kopen. Maar het werkelijke prijskaartje dat daaraan hangt, dat kinderen tot 10 uur ’s avonds in de giftige lijmdampen aan jouw koopje moeten werken, dat vergeten we liever. Voor een kleine reminder: op Nederland 2 kun je vanavond in Altijd Wat een reportage zien over hoe het er in dergelijke schoenfabrieken in Turkije aan toegaat.

Zo. Heb ik nu ieders shoplust flink vergald? De week gaat lekker streng van start. Maar iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik de lokale middenstand en de economie in het algemeen graag steun met een regelmatige financiële bijdrage. Shopping can really cheer a girl up; Madonna zei het al, in Truth Or Dare: In Bed With Madonna (ja, ik weet dat ik hier veel uit citeer, en ja, ik ken de film letterlijk uit mijn hoofd). Daarom: een aantal tips van  ‘greenie’ Willa Stoutenbeek over shoppen zonder schuldgevoel.

Gone girl.

Het woord guilty pleasure kan ik niet meer gebruiken sinds Matthijs van Nieuwkerk het elke week weer vernachelt (‘kiltie plèsjur’ – ga in die eindeloze zomerstop toch eens naar de nonnen in Vught voor een cursusje Engels, gezellig samen met Mark Rutte of zo). Dus laat ik zeggen dat Gone Girl van Gillian Flynn dé vakantiethriller was, twee zomers geleden, een echte pageturner die ik letterlijk in 24 uur uitlas (is dat binge-lezen?).

De filmrechten werden meteen gekocht, en daarna was het een lang gespeculeer wie Nick en vooral Amy Dunne zouden gaan spelen – het schijnbaar zo gelukkige stel, tot op de dag van hun vijfjarig huwelijk Amy spoorloos verdwijnt en er vermoedens ontstaan dat er veel meer aan de hand was in huize Dunne. Goed, we weten inmiddels dat het Rosamund Pike en Ben Affleck zijn geworden. Rosamund versloeg onder anderen Reese Witherspoon (gelukkig), Charlize Theron en de dodelijk saaie Rooney Mara (geef mij maar haar zus Kate, uit House of Cards). Wat Ben Affleck betreft – meh, ik vind hem een betere regisseur dan acteur, maar goed, we doen het ermee.
Wat de verwachtingen wel weer hooggespannen maakt, is dat David Fincher, van Se7en, Fight Club, The Social Network, Girl With The Dragon Tattoo en laten we vooral House of Cards niet vergeten, de regisseur is. En wie nu denkt: ja, maar ik weet al wie het gedaan heeft, want ik heb het boek gelezen – Gillian Flynn herschreef speciaal voor de film het einde. Dus het blijft spannend!

We moeten helaas nog even wachten, want de film gaat pas 2 oktober in première. Maar de eerste trailer kwam deze week het internet op geslopen (en werd meteen overal weer verwijderd, dus ik hoop dat deze link het even blijft doen), waarin we de vertrouwde Fincher-opnames-in-het-duister zien, en waarin we Affleck horen zeggen: ‘I did not kill my wife.’ (Harrison Ford in The Fugitive zei het overtuigender, en nee, dit is geen spoiler!).

Kijktip: Justified.

Eindelijk iets leuks op TV! Maar echt: ik kan iedereen Justified aanraden, wat aanstaande vrijdag op RTL Crime begint (en wie 1 aflevering per week ouderwets vindt, geen digitale TV heeft of onmiddellijk verslaafd is: op Netflix kun je al drie seizoenen achter elkaar bingen).
Waarom moet je naar Justified kijken? Ik kan wel uitleggen waar het over gaat, maar de kans is groot dat je dan je schouders ophaalt. Maar goed, als je het echt wilt weten: het is een soort moderne western. Hoofdpersoon is US Marshall Raylan Givens (met cowboyhoed en cowboylaarzen) die in Miami voor de zoveelste keer een bad guy neerschiet (maar het was justified!) en voor straf teruggestuurd wordt naar zijn redneck roots in Harlan, Kentucky. Daar gaat hij de plaatselijke politie helpen met het opsluiten van boeven – en wordt hij al snel geconfronteerd met zijn eigen verleden.

Tja. Daar gaat je hart misschien niet direct sneller van kloppen. Toch moet je kijken want: Raylan wordt gespeeld door Timothy Olyphant, en Timothy Olyphant is prettig om naar te kijken. Heel prettig. Kijk maar.

timolyphantjustified

Nog een verkoopargument: de serie is gebaseerd op de boeken van Elmore Leonard, wiens werk ook aan de basis stond van films als Pulp Fiction, Out Of Sight, Get Shorty en Jackie Brown. En dat weet je: al dat geweld wordt vergezeld van snappy dialogen en humor. Voeg daar nog wat sterke acteurs aan toe (zoals Walter Goggins, die vorig jaar te zien was in Django Unchained, en Margo Martindale, nu te zien in August: Osage County), een aanstekelijk intro (hiphop gemixt met blue grass van Gangstagrass), een love-interest of twee (actrices Joelle Carter en Natalie Zea), en je bent snel om. En laten we tot slot nog een keer Timothy Olyphant noemen (die de serie ook produceert).

Mijn top 5 oneliners van Raylan Givens:

1. I didn’t order assholes with my whiskey (deze wil ik op een T-shirt. Maar dan gin-tonic in plaats van whiskey).
2. I wouldn’t kick you out of bed for eating crackers.
3. I’m just gonna file that under: who gives a shit.
4. I shot people I like more for less.
5. These boots aren’t made for running.
.

Haarinspo.

Nee, Alexa Chung, Karlie Kloss of Taylor Swift hebben de bob niet uitgevonden. Het is in de jaren zeventig en tachtig al heel goed voorgedaan door Debbie ‘Blondie’ Harry (mijn eerste girl crush ooit) en Patsy Kensit (die ik ten tijde van dit door de Pet Shop Boys geproduceerde liedje wilde zijn, ja, ik schaam me nergens voor). Een punky bob en een brave bob, u heeft het voor het uitkiezen. En ook al wil je helemaal geen bob: met beide liedjes is het goed de werkweek beginnen. Daar gaan we!